Cam Tavan Sendromu ve Öğretilmiş Çaresizlik

Bu deneyin oluşturduğu düşünce sosyolojik çıkarımlar bakımdan oldukça önemlidir.
Bilim adamları pirelerin farklı yükseklikte zıplaya bildiklerini görür. Bunlardan birkaçını toplayıp 30 santim yüksekliğindeki bir cam fanusun içine koyarlar. Metal zemin ısıtılır, sıcaktan rahatsız olan pireler zıplayarak kaçmaya çalışırlar ama başlarını tavandaki cama çarparak düşerler. Zemin sıcak olduğu için tekrar tekrar her zıplamadan sonra cama vururarak yere düşerler.
Camın ne olduğunu bilmediklerinden kendilerini neyin engellediğini anlamadıklarından defalarca kafalarını cama vuran pireler sonunda o zeminde 30 santimden fazla zıplamamayı öğrenirler. Ve artık pireler 30 santimetreden fazla zıplamadıkları görülünce deneyin ikinci aşamasına geçilir.
Bu defa tavandaki cam kaldırılarak zemin tekrar ısıtırır ve tüm pirelerin eşit yükseklikte 30 santim zıpladığı görülür. 
Üzerinde cam engel yoktur ve daha üste zıplama imkanları vardır ama buna hiç cesaret edemezler. Kafalarını cama vura vura öğrendikleri bu sınırlayıcı hayat dersine sadık halde yaşarlar. Pirelerin isterlerse kaçma imkanları vardır ama kaçamazlar çünkü artık engel zihinlerindedir. Onları sınırlayan dış engel kalkmıştır ama kafasındaki engel varlığını sürdürmektedir.
Bu deney, canlıların neyi başaramayacaklarını, nasıl öğrendiklerini ve nasıl zihinsel baskı alındıklarını gösterir.
İşte bu deneye cam tavan sendromu denir.
Bir insanın gelebileceğine inandığı en üst nokta onun cam tavanıdır. 
Cam tavan sendromunuz, hayallerinizin tavan yüksekliğini gösterir. Başka bir deyişle, yapabileceğin, yapabileceğini düşündüğün kadardır anlayışını yerleştirir .
Bu tespitlerden sonra ülkemiz ve diğer geri kalmış ülkeleri düşündüm.
Biz neden kalkınamadık
Biz neden gelişemedik?
Çünkü bizim zihnimizde öncelikle kültürel bir kelepçe vuruldu.
Batı medeniyetinin sosyal, siyasal ve kültürel olmak üzere tüm alanlarda üstünlüğü kabul ettirildi.
Artık onları bırakın geçmeyi, yakalamak bile mümkün değildir.
Bizim yapabileceğimiz en iyi şeyin onların yaptıklarını her alanda taklit etmek olduğu kabullendirildi.
Bu zihin yapısı ile batılılar yüzyıllardır tüm dünyayı sömürüyor.
Bize yıllarca siz tarım ülkesisiniz, teknoloji üretemezsiniz biz size onları veririz, siz şeftali, domates, biber vesaire üretmeye bakın dediler. Onlar teknoloji üretir biz de ancak montaj ve işçiliğini yaparız anlayışına mahkum olduk. 
Bu psikoloji bizi, Batı'nın ürettiği değerleri karşısında ezik duruma düşürdü.
Ve bu anlayış bizi, kendinden üstün gördüğü dünyayı her yönüyle taklitçiliğe götürdü.
Taklitçilik anlayışının olduğu bir toplumda, yenilik ve öğretim olamazdı. Beyinleri ele geçirilenler, sahipleri ne isterse onu yaparlar. Çünkü onlar üstündü. İşte en kötü tarafı bizi de buna inandırdılar. Binlerce yıllık tarihi kökleri olan bizler kendimizi yok saydık. 
Biz öyle bir hale geldik ki, bütün medeniyet degerlerinizi unuttuk ve unutturulduk.
Öyle bir hale geldik ki, bilim ve teknolojide yapabileceklerimizin hayalini bile kuramaz olduk.
Dünün hayallerinin bugünün gerçeği, bugünün hayallerin ise yarının gerçeği olduğunu hatırlamadık.
Bizi öyle bir hale getirdiler ki, geçmişinden utanan ve tarihi ile kavgalı bir nesil yetiştirdiler.
Okumayan, araştırmayan, hayalleri ve hedefleri olmayan bir gençlik oluştu.
Erbakan'ın öncülük ettiği siyasal hareket ile başlayan en son 22 yılda yapılanların bu ülkeye en büyük kazancı, Batı emperyalizmin beynimize kazıdığı üstünlük anlayışının artık yok edilmesidir.
Bu dönemde yerli ve milli bir anlayış yerleşmeye başlamıştır.
Dünya beşten büyüktür söylemi ile küresel sisteme karşı  itiraz sesleri yükselmiştir.
Bu dönemde sanayi ve teknoloji alanında yapılanlar yeni neslin tekrar hayaller kurumasını sağlamıştır.
Bizim de artık teknoloji üretebileceğimize inanan bir gençlik ve toplum yapısına doğru ilerliyoruz.
Kendilerini hala otuzlu ve kırklı yıllarda, o dönemin kısa döngüsünde yaşayan bir kısım insanlara rağmen, ülkemiz artık şahlanış dönemine girmiştir. Bu değişime hiçbir güç engel olamayacaktır.
Artık cam tavan sendromu bitmiştir.