İmanda, ihlasta şüpheye yer yoktur
Aldatan seslere karnımız toktur
Bize, hakkı söyleyen asıl dosttur
Grinin dışında tufeyli renk çoktur
Vicdanın sesiyle haykırmak borçtur
Karanlık düşlerin hesabı loştur
Tebessüm eden, sadık yüzler hoştur
Milleti bir olma şuurunda coştur
Hucurat Suresi 15.nci ayette şöyle buyrulur; “Mü’minler ancak o kimselerdir ki, Allah ve Resul’üne iman ederler, sonra imanlarında en küçük bir şüpheye düşmezler, malları ve canlarıyla da Allah yolunda cihâd ederler. İman iddia ve ikrarında özü sözü doğru olanlar işte bunlardır.”
Akif, ne güzel söylüyor, “imandır o cevher ki ilâhî ne büyüktür/ İmansız olan paslı yürek, sinede yüktür…”
Bediüzzaman şöyle seslenecektir, “iman hem nurdur hem kuvvettir. Evet, hakiki imanı elde eden adam, kâinata meydan okuyabilir ve imânın kuvvetine göre hâdisatın tazyikinden kurtulabilir.”
Yunus Emre imanı şöyle izah eder, “ilahi aşkla yoğrulmuş, gönül merkezli ve güzel ahlakla yaşanarak kemâle eren bir hakikat…” olarak tarif eder.
Hz. Mevlânâ, “imanı yalnızca teorik bir kabul veya şekilsel bir bağlılık olarak değil, insanın tüm benliğini kuşatan, kalpte kökleşen ve davranışa dönüşen canlı bir aşk ve teslimiyet hâli olarak tarif eder.”
Ahmet Kabaklı imanı, “Türk milletinin kimliğini, tarihini ve kültürünü değerlendirirken imanı ve dini, millet olma şuurunun, milli karakterin ve medeniyetin ayrılmaz bir temeli olarak ele alır.”
Cemil Meriç, imanı ve dini, “kuru bir bilgi yığını değil, sonsuza duyulan bir aşk ve insan ruhunun temel sığınağı olarak tarif eder.”
Yahya Kemal Beyatlı imanı, “Türk milletinin tarihi, kültürü ve vatan coğrafyasıyla bütünleşmiş bir aidiyet duygusu…” olarak tarif eder.
Sultan Alparslan’a göre iman, “Allah’a mutlak tevekkül, tam teslimiyet, ihlas (samimiyet) ve hak yolunda canını ortaya koyma cesaretidir.”
İmanı bizler, “tereddütsüz bir teslimiyet, kalbi güven ve salih amelle bütünleşen diri bir hayat nizamı!” olarak ifade ediyoruz.
TERÖRSÜZ TÜRKİYE…
Terörsüz Türkiye, bölücülük mü?
Bilmeden bu millete kötülük mü?
Büyüyen bir yangına öncülük mü?
Fırtına öncesinde gözcülük mü?
Bir farklı yafta, büyücülük mü?
Kangren halinde, üzücülük mü?
Özgürlük yaftasına sözcülük mü?
Her soruda şüphe, vicdanım sızlar
Eyvah ki, kokmaya başlayan tuzlar
Bizim inancımızda şüpheye yer yoktur. Bizim inancımız, ‘bölücülüğü bir belâ, bir afet, musibet, insani değerlerden giderek uzaklaşan maddi ve manevi yıkım olarak görür.’
Şeyh Edebali, “İnsanı yaşat ki, devlet yaşasın!”
Bizler, ‘insanı merkeze alıyoruz. Yaratılanların en şereflisi olarak da telakki ediyoruz.’ İnsan, ‘kâinatın özüdür’ diyoruz. Her türlü yapmacılığın karşısında, ‘dürüst, samimi, adil ve vicdani bir duruşu’ sürekli telkin ederiz.
Elbette, samimi bir dille, kalbi ve hasbi bir yaklaşımla, ‘terörsüz Türkiye’ diyoruz. Her türlü, ‘art niyetin de…’ bölücü niyet ve hesap yapanlarında kesinlikle karşısındayız. Sadece Anadolu değil, “Ortadoğu bütünüyle bir gönül coğrafyasıdır!” Dokuz asır boyunca, “Türk ve İslâm Medeniyetinin inkişaf merkezidir.” Şaşkınlığımız nedir, “kendimizi nasıl unuturuz!” Tarihi ve kültürel unutkanlık, felaketlere kapı aralar… Şefkat ve merhamet bulutları üzerimizden akar gide.
Gazze’deki, ‘insanlık soykırımını…’ derinliğine düşünelim. Yerküresinde nüfusunun çoğunluğu Müslüman olan yaklaşık olarak, “50 ila 57 ülke bulunmaktadır.” İslâm Birliği üyesi 57 ülke resmi olarak İslâm Dünyasını temsil eder. Müslüman ülkelerin toplam nüfusu, “2 milyarın üzerindedir…”
İslâm Ülkeleri her bakımdan ve her alanda, “bir akıl ve bir yürek olsaydı, Doğu Türkistan ve Gazze’nin başına bu belalar gelir miydi?” Ruhumuza kadar işleyen bir söz vardır, “Birlikte rahmet, ayrılıkta aza vardır!” Gerçekte hem GAZZE ve hem de Doğu Türkistan bizim imtihanımız. Demek ki, sınıfta kalmışız.
Şunu da ifade etmeliyim, “ayrışmadan!” değil, “bütünleşmeden!” yana olmalıyız. Bu millete karşı da ‘haddi aşmamalıyız’ Bizim bağımız, “bir ve beraber olma!” şarkısından ibarettir.
AH’ YILDIZLAR…
Ah! Yıldızlar birer birer kayıyor
Yüreğim, kor ateşleri sayıyor
Bulut bulut gözyaşları yayıyor
Sular bile mahzun mahzun akıyor
Resimler, baktıkça yürekler yakıyor
Fikirler, düşünceler sanki kanıyor
Bu âlem artık bizleri sıkıyor
Hayat giderek yokuşa çıkıyor
Sıklıkla, ‘eski günlerden, eski dostluklardan söz ederiz!’ 1970’lı yılları pekâlâ bilirim. Çarşıda ve Pazarda, “Ahilik Kültürü…” vardı. O müstesna kültürle bizler yetiştik. Ama şunu görmekteyiz, “geçmişe karşı aşırı bir unutkanlığımız var!”
En önemlisi de “Eski Dostlar…” Manas Yayınevi’nde, “2005 yılından itibaren yapılan bütün faaliyetler gözlerimin önünde…” Kürsü Sohbetlerinde kimler yoktu ki… 2005 yılından günümüze gelinceye kadar… O kadar çok canlar aramızdan ayrıldı ki, “Ah! Yıldızlar birer birer kayıyor!” dedik.
Dr. Ali Öztürkler, Dr. Ahmet Tevfik Ozanlar, Şükrü Kacarlar, M. Şükrü Başlar, Bünyamin Eroğlular, Erhan Saraçoğlu, Hüsamettin Septioğlu, Hüseyin Poyraz, Reşat Gündüz, Ziya Çarsancaklı, Murat Bilgin,
Prof. Dr. Mustafa Öztürk, Mevlüt Uluğtekin Yılmaz, Mustafa Öz, Şeref Tan, Berika Küçük,
Ahmet Kabaklı, Servet Kabaklı, Yakup Ömeroğlu, Av. Doğan Özdal, Saim Öztürk ve…
Şiirimizde, “Fikirler, düşünceler sanki kanıyor!” Sular bile, “mahzun mahzun akıyor!” demişiz.
Ve hele Uluslararası Hazar Şiir Akşamlarına katılan can dostlardan kimler fani âlemden göç etmediler ki?
Dualarımız ve Fatihalarımız bütün olarak can dostlarla…
