Adalet üç hece yedi harf
Dinlesin yedi iklim mizanı
Gönül adalete kutlu zarf
Hâk hükmeder, akıl ve izanı
DEĞİŞMEYEN TAASSUP
Babanın mirasını kendi varisleri yer
Siyaset ikbalini ilham perileri yer
Bir devri daim dünya sahneler değişmekte
Değişmeyen taassup, kendi kendisini yer
ADALETE ŞAŞARIM
Türk töresinde işlenmeyen suçu
Şimdi nasıl da işlerler şaşarım
Yuva yıkmaya uzanan namahrem
Eli, kesmeyen adalete şaşarım!
DÜNYA ÖĞRETMENLER GÜNÜ
Beş Ekim, “Dünya Öğretmenler Günü”
“Muhasebesini yaptık mı dünün!”
“Ey yükselen nesil!” hatırla günü;
İyi veya kötü senin düğünün
Ecdat, “ne ekersen onu biçersin”
Bugün öğretmen muradına ersin!
BEN ELÂZIĞ’IM
Ben Elâzığ’ım, sekiz köşeli şapkam!
Özlemlerim, bir bir ortaya dökem
“Yiğitlik, mertlik, cesaret, doğruluk…”
Dürüstlük ruhumda, ecdada bağlılık
Çalışmak gayretle, ‘bilgeler yolu’
Hak yolunda sevdamız ulu
Elâzığ, ‘vefa bayrağı’ dalgalı
Yoktur içinde, ‘kibirle edalı…’
CUMHURİYET (Akrostiş Şiir)
Cumhuriyet içinde insan öznesi
Ulusum, tercihlerin en âlâsı
Mutlu sabaha uyanır hanesi
Hürriyetin, istiklalin Kale’si
Uzun soluklu yolun nişanesi,
Ruhumda taşırım beyaz lalesi
İrade milletin, yücedir manası
Yüz geri oldu düşman avenesi
Erdemli insanla tarih molası
Türk Asrı, Cumhuriyet nişanesi
KİM TAŞIDI?
Hangi çağ sizi ileri taşıdı?
Hak ile batılın mücadelesi
Karanlık çağa, ‘yozmuşlar’ taşıdı!
Günahlarla kirlenmiş bir dünya da;
Tüm vebali yürekler taşıdı!
ANKARA
Ankara’yı, Hacı Bayram Veli’de gör
Hele bir sabrı, rüzgârla ele de gör
Bir masumun duasını dile de gör
Gönül dünyasının şehadetinde;
Yaşar, ebed-i müddet gayretinde
Yaşar, yedi düvelin hayretinde!
GÖNLE KÂİNAT SIĞAR
Gönle kâinat sığar, onu düşün?
Güneş nasıl doğar, ışığa yürü
Geçmişte durup kalma, anı düşün!
Derya içinde dalga, dışı duru
Nehir çağlayarak akar, göl durur
Suya hasret kalırsa, dudak kurur
Kâinat rahlesinde bitmez soru!
OCAK YARALI
İnsan ucuzladı, hayat pahalı
Garip dünyanın başladı zevali
Ayak Altında; mazlumu, zayıfı
O mahzun gözlerde kimler davalı?
Sevginin tükendiği, ocak yaralı!
KAFKASLARDA…
Kafkaslarda örtülü bir pusu var.
Görün, kimin kimlerin hevesi var.
Kaynar, kaynarmış ta derinden Hazar;
Türk’ün bitmek bilmeyen davası var
SIRRI DÖKÜLDÜ
İnsan, “âlemde bir sırdır” sırrı döküldü
Hayâ ve iffet kalkınca, âdem döküldü
Yerine bir garip yaratık çıktı da,
Yandı, yıkıldı cemiyet; tel tel döküldü! ..
ŞEHRİ KABRİSTAN GÖRDÜM
Şehri Kabristan gördüm, ‘ölümsüz gerçek’ orda
Kupkuru kavganın bittiği dönemeç orda
Ne mazlum, ne mağrur endişesi(..) o mabette
Öyle bir hayat ki, ‘ebedi hakikat’ orda…
GÜLÜN ÖMRÜ KISA
Gülün ömrü kısa, muhabbeti çok olur
Tutarsın dalın, kanatır elin ok olur
Bülbül bu ne seda, edası sarhoş eder
Benliğim aşk ateşinde yanar yok olur
AKİF’İN NAZARINDA
Akif’in nazarında öyle bir nesil ki, Asım…
Düşürmeyecek asla kendi kültürüne hasım
Medeniyet irfandır, şol kaynağında marifet
Ahlak ve seciyeye rağbet, her yirmi dört Kası
