Hayat insana bazı duyguları anlatmaz, yaşatır. İşte dede olmak da böyle bir duygu… Bir çocuğun küçücük ellerinde koca bir dünyanın anlamını bulmaktır. Onun gözlerinde kendi evlatlığını, evlatlarının çocukluğunu ve geleceğe dair umudu yeniden görmektir.
Dede olmak, sadece torunun başını okşamak değildir. Onun hayatına sevgiyle dokunmak, iyi insan olmanın ne demek olduğunu davranışlarınla göstermek, arkasında kocaman bir aile ve güçlü bir sevgi olduğunu hissettirmektir.
Çünkü aile, aynı soyadını taşımaktan çok daha büyük bir anlamdır.
Aile; iyi günde birlikte gülmek, zor günde birbirinin elinden tutmaktır. Kırgınlıkları büyütmemek, sevgiyi eksiltmemek, birbirinin yükünü paylaşmaktır. Bazen bir sofranın etrafında toplanmak, bazen bir telefonla “Nasılsın?” demek, bazen de hiçbir şey söylemeden birbirinin yanında durabilmektir.
Bugün hayatımıza yeni bir canın katılması, bize aslında bir gerçeği daha hatırlatıyor: Bizden önce başlayan aile hikâyemiz, bizden sonra da devam edecek.
Bir zamanlar çocuklarımızın elinden tutuyorduk. Şimdi onların çocuklarının ellerini tutuyoruz. Zaman geçiyor, insanlar büyüyor, evler değişiyor ama aileden kalan sevgi, nesilden nesile taşınıyor.
Bir torunun dünyaya gelişi sadece bir bebeğin doğumu değildir. Aynı zamanda bir ailenin yeniden kenetlenmesi, geçmiş ile geleceğin aynı noktada buluşmasıdır.
Ve insan o an şunu daha iyi anlıyor:
Mal mülk birikir, makamlar unutulur, yıllar geçer… Ama aileyle paylaşılan bir sevgi, bir ömür kalır.
Dede olmak bana bir kez daha öğretti ki insanın gerçek zenginliği, etrafındaki insanların sayısı değil; kalbine dokunan insanların varlığıdır.
Rabbim ailelerimizi birbirine kenetleyen sevgiyi eksiltmesin. Evlerimizden huzuru, sofralarımızdan bereketi, gönüllerimizden merhameti uzak etmesin.
Ve yeni nesillerimize bırakabileceğimiz en büyük miras; büyük evler, büyük servetler değil, birbirine sahip çıkan büyük bir aile olsun.
Hülasa, çocuklar büyür, torunlar gelir, yıllar geçer…
Ama sevgiyle kurulmuş bir aile, nesiller boyunca yaşamaya devam eder velhasılıkelam…
Bu vesile ile bu duyguları bize yaşatan Müzeyyen ve Göksal Kurşun’u tebrik ediyorum hoşgeldin Gökçe kız….
