Ağanın iti ölmüş, cenazesine gelmişler!

Menfaatin olduğu yerde kalabalık çok, samimiyetin olduğu yerde insan azdır. Eskilerin çok anlamlı, bir o kadar da düşündürücü bir sözü vardır: “Ağanın iti ölmüş, cenazesine gelmişler; kendisi ölmüş, cenazesine kimse gelmemiş!”
İlk duyulduğunda insanı gülümseten bu sözün ardında, aslında toplumun acı bir gerçeği yatmaktadır. Çünkü bazen bir insanın çevresindeki kalabalık, onun ne kadar sevildiğinin değil, ne kadar imkâna sahip olduğunun göstergesidir.
Makamı varsa kapısı aşınır, parası varsa telefonu susmaz, yetkisi varsa etrafında insan eksik olmaz. Bir davet yaptığında salonlar dolar, bir telefon açtığında herkes müsait olur, bir sofraya oturduğunda etrafında yer bulmak için yarışanlar çıkar.
Peki, bütün bunlar gerçekten dostluk mudur?
Ne yazık ki çoğu zaman hayır!
Çünkü bazı insanların kurduğu ilişkilerde samimiyetten çok hesap, sevgiden çok beklenti, vefadan çok menfaat vardır. Bir selamın ardında iş takibi, bir ziyaretin ardında beklenti, bir tebessümün arkasında çıkar hesabı gizlidir. İnsan bazen kendisine gösterilen ilginin gerçek olduğunu zanneder. Oysa karşısındaki, onun şahsına değil, temsil ettiği makama, sahip olduğu güce ve sağlayabileceği imkânlara yakınlık duymaktadır.
Asıl sınav da tam burada başlar...
Makamlar geçicidir. Koltuklar değişir, servetler el değiştirir, şöhretler unutulur. Dün herkesin dilinde olan isimler, yarın hatırlanmayabilir. Fakat insanın geride bıraktığı iyilikler, gösterdiği merhamet ve gönüllerde bıraktığı izler kolay kolay silinmez.
Ağanın iti öldüğünde cenazeye gelen çok olur; ama ağanın kendisi öldüğünde gerçek dostların kim olduğu ortaya çıkar.
Çünkü menfaatin olduğu yerde kalabalık, vefanın olduğu yerde insan aranır.
Hülasa, makamın değil, insanlığın konuşulsun. Çünkü koltukta oturduğun sürece yanında olan çoktur; önemli olan, koltuktan kalktığında da yanında birilerinin kalmasıdır velhasılkelam...