Ankara’nın koridorları bu aralar oldukça hareketli…
Siyasetin vitrini ne kadar sakin görünse de, kulislerde konuşulanlar başka bir hikâye anlatıyor. Özellikle yaklaşan süreçler, partiler içindeki sessiz hesaplaşmalar ve “ben değil, biz” diyerek sahneye çıkanların perde arkasındaki mücadeleleri dikkat çekiyor.
Başkentte en çok konuşulan meselelerden biri, bazı isimlerin makamı hizmet kapısı değil, şahsi güç alanı olarak görmesi. Vatandaş geçim derdindeyken, bazı siyasetçilerin hâlâ koltuk hesabı yapması Ankara’daki çay masalarının ana gündemi olmuş durumda. Çünkü artık millet şunu soruyor:
“Memleket için kim mücadele ediyor, kim sadece görünmek için siyaset yapıyor?”
Kulislerde dillendirilen bir başka başlık ise parti içi rahatsızlıklar…
Özellikle Anadolu’dan gelen teşkilatların, “sahada biz varız ama karar masasında yokuz” serzenişi büyüyor. Ankara’nın yüksek katlarında hazırlanan planların, sokaktaki vatandaşın gerçeğiyle uyuşmadığı konuşuluyor. Bu yüzden birçok siyasi yapı içerisinde sessiz ama derin bir değişim beklentisi oluşmuş durumda.
Öte yandan genç seçmenin tavrı da dikkat çekiyor. Eskisi gibi sloganlarla ikna olmayan bir nesil geliyor. Gençler artık kavga değil proje, polemik değil çözüm görmek istiyor. Ankara’daki birçok deneyimli siyasetçi bunun farkında ama eski alışkanlıklardan vazgeçmek kolay olmuyor.
Koridorlarda dolaşan en dikkat çekici cümle ise şu:
“Önümüzdeki dönem, sadece güçlü görünenlerin değil; halkın derdine gerçekten dokunanların dönemi olacak.”
Çünkü artık vatandaş sadece konuşanı değil, taş üstüne taş koyanı görmek istiyor. Ankara bunu ne kadar erken anlarsa, siyaset de o kadar nefes alacak.
