'Söz gümüş ise sükut altındır' atasözünün aslı astarı nedir, nasıl olmuşta; demokratik olmayan; neredeyse bir yaptırım gücüne sahip bu söz; bir itibar çerçevesinde; atalarımızdan bize kadar emri vaki olarak gelmiş.
Bu sözün çıkış noktası şudur.
Fi tarihinde, bir beldede çok ceberrut (merhametsiz, acımasız, zorba) bir yönetici varmış, bu ceberrut zat beldenin ileri gelenlerini ara sıra toplar, ipe, sapa gelmez nasihat eder, itiraz edeni de; falakaya yıkarmış.
Yine bir gün böyle bir toplantıda; ceberrut yellendire, yellendire, estirirken, toplantıya katılanlar arasında müderrisler (Prof)' de bulunuyormuş, ceberrut su içerken; bir müderris arkadaşına soruyor; hocam, bu kadar yanlış söze itiraz gerekmez mi!! Deyince.
Ceberrutun eli copa uzanır uzanmaz, bunun üzerine; müderris; sessizce, sus, burada söz gümüş, sükut altındır, canımızdan oluruz demek istiyor yani. Aslı, astarı bu.
Bu güne kadar bu böyle gelmiş.
Elbette konuşmanın bir adabı, sırası, süresi olacak, gevezelikten farklı olacak. O ayrı konu.
Sükut altın olsaydı dağ, taş altın keserdi.
Bununla benzeşen 'gelinlik etmek' diye bir gelenek vardı biliyorsunuz bizlerde, yaşıtlarımızdan (70) köy yaşantısı olanlar bilir. (Elazığ için diyorum) Bir eve, gelin gelince; uzun süre, kaynana, kaynata ve diğer hane ve köyün büyükleri ile konuşmaz, hiç dil yaşamazlardı.
Yirmi yıllık bir annemizin kaynatasının yanında konuşmadığına ben tanık oldum. Gerekçesini de; evde bir düzen var, bu düzen bozulmasın, otorite sarsılmasın. Diye sıralarlardı.
Öyle, böyle bunlar hayatımızda yer aldı.
Günümüze uyarlayacak olursak; düşünün bir eve hukukçu bir gelin geldi, senelerce kaynana ve kaynatası ile konuşmasın, ne komik oluyor değil mi!
Neyse biz işin ciddi tarafındayız.
Kalkıp konuşacağız karanlıklara elbette; ne demek sükut altındır. Sükutumuzun altında ne cevherler yatar bizim. Devam…
