"Yirmi dört Kasım Öğretmenler Günü"
Bugün ak saçlı bilgeler düğünü
Cennete çevirmiş âdem çölünü!
Dünler, yarınlar muallim ürünü
Sakın bırakma ilimsiz sürünü!
Gönlümde yaşar, muallim albümü
Her biri mesleğin seçkin bülbülü
Muallim bu milletin büyüğü
Odur, bir büyük sevdanın gönülü…”
Öğretmenlik/ Muallimlik bir büyük sevdadır. O sevdayı yüreklerinde hazzedenler bilirler.
Bugün, 24 Kasım Öğretmenler Gününde, hayatınızı tefekkür ediniz. Tâ ilkokuldan başlayarak gönül gözlerinizle bir ömrü şöyle bir yoklayınız… İlkokul sıralarında/ veya Ortaokul sıralarındaki öğrencilik yıllarımız… Anılarınız/ veya hatıralarınız varsa, o anı yaşayarak kaleme almanızı isterim!
Aile ortamındaki mutluluğunuz/ veya huzurunuz, öz güveniniz mutlaka, ‘okul sıralarına da yansıyacaktır’ Sizleri sürekli onurlandıran, başınızı okşayan, şefkat dolu ‘aferin’ sesindeki kalbi sedayla gönüllerinizi okşayan öğretmeniniz… Hiç hafızadan silinebilir mi? Ne mümkün… “Bana bir harf öğretenin 40 yıl kölesi olurum!” hikmet dolu nasihatiyle gözlerimizi öğretmene çeviririz.
O ilkokul sıralarında, söz almak için yükselen parmaklar ve “Öğretmenim!” çağrısında bütün sınıfı dolduran ruhani atmosfer… Hala o atmosfere dalar giderim… Özellikle ilkokul yıllarında, ‘öğrenci ile öğretmen arasında ihlas dolu bir rabıta…’ Çocuk ruhuyla hayatı güzelleştiren en erdemli bir bakışa ne dersiniz… Nokta kadar kiri olmayan bembeyaz bir sayfa/ veya kalbi haslet…
Bizim nesiller, 23 Nisanları, 29 Ekimleri, ondaki coşkuyu bilirler… Mahşeri bir alanda, yanı başımızda büyük bir özgüvenle öğretmenimizle birlikte yürüyüşümüz… Bütün gözler, nazarlar üzerimizde… Kürsüye çıkışlarımız, ‘çocuk edasıyla bayram şiirimizi en coşkulu bir sedada okuyuşumuz… sanki dünyalar bizim olurdu…’ Ah! O karne günleri… yüreklerimiz sanki ağzımıza gelirdi… karneyle birlikte verilen teşekkür/ veya takdir belgeleri… O gün hanemizde, ‘öğretmen konuşulurdu’ Her zaman takdir ettiğimiz öğretmen dillerden düşmezdi… O takdir duygusu elbette bir ömrü kuşatacaktı…
Ailemizden de birçok öğretmen yetişmiştir. Rahmetli Dedemiz, Fahri Bey… Rahmetli Babamızın amcası, Mahir Keleştemur… Bizlerde bir ömrü, Milli Eğitim Camiasının içinde geçirdik…
Rahmetli Dedem, çok erken yaşlarda 1930’lu yıllarda vefat ediyorlar. Babam sıklıkla bizlere Dedemizin Öğretmenlik yıllarından bahsederlerdi. Rahmetli Dedem, Fahri Beyler Ağın İlçesinde Öğretmenler… Her aybaşı geldiğinde, maaşının önemli bir miktarıyla ihtiyacı olan öğrencilerin, ‘kitabını, defterini, kalemini, silgisini, okul elbisesini alılarmış… Rahmetli Ninem, “-Fahri paranı yine ihtiyaç sahibi çocuklara mı harcadın!” şeklinde sitem ederlermiş. Fahri Dedemiz, Ninemize, ‘Hanım, sözle senin hangi ihtiyacını gidermedim…’ Özellikle de ‘Vakıf İnsan…’ olmak şuuru her babayiğidin harcı değildir. Hemen antrparantez olarak belirtmek isterim, “Doğu Türkistan’a, Gazze’ye ve mazlum insanlara yüreği yananlar…” vakıf insanlardır. Muallim olmak, sadece okul sıraları/ veya okul sınırları içerisinde değil, ‘gönül dünyasına da muallim olabilmektir.’
Rahmetli Babamızın Amcası, Mahir Keleştemur… Elâzığ Lisesi’nde de öğretmenlik yapmışlar. Onlarla ilgili hatıraları Turan Gazetesi sahiplerinden rahmetli Av. Kemal Turan’dan dinlemişimdir. Şeyhü’l Muharririn Ahmet Kabaklı’dan dinlemişimdir. Elâzığ, Gaziantep, Sivas ve İstanbul’da tarih öğretmenliği yapan rahmetli amcam, İstanbul Milli Eğitim Müdür Yardımcılığından emekli olurlar. “Sınıfa, derse, konusuna hâkim, öğrencisi üzerinde titreyen özverili bir yapıya sahip…” Rahmetli Kemal Turan bizlere sıklıkla rahmetli amcamızın, ‘bilge tavrıyla sınıfı kuşatan ses tonundan ve kalplerimize dokunan bakışlarından…’ söz ederlerdi.
Doğan Cüceloğlu, “Şartlar ne olursa olsun öğretmenin öğrenciyle göz göze geldiği bir an vardır. O anda öğretmen, öğrencinin gönül kapısından girerek zihnine ulaşır ve o anda eğitim başlar.”
Dersin başlama anı, sabrın, yer ve yer sükutun ve bir nehir yatağında suların çağlayışı… Işığa doğru yürüyüşün hamiyetli adımları… O adımlar, öğretmenin ne kadar kuşatıcı olduğunun da can alıcı anlarıdır.
Abdul Kalam şöyle derler, “Öğretmenlik, bireyin karakterini, yeteneğini ve geleceğini şekillendiren çok asil bir meslektir.”
Gazi Mustafa Kemal, öğretmen için; “Öğretmenler! Yeni nesil sizin eseriniz olacaktır” / “Milletleri kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir.”
Herkes öğretmen olabilir mi? Hayır! Öğretmenlik apayrı bir maharettir. Allah’ın insana bahşettiği en güzel bir lütuftur. Öğretmen sadece, ‘bilgiyi aktaran/ veya nakleden bir insan değildir’ Öğretmenler, bu
toplumun, ‘gönül doktorları/ ve mimarlarıdır.’ Sizler, ışığı yayarken, mum kimin eriyebilir misiniz? Öğretmenin aklı, fikri, zikri, ilham kaynağında, ‘insan vardır’ Kendisini, insana vakfeden/ hayrını, hasenatını, bilumum istikametini insana/ veya onun yetişmesine yönlendiren, “ehli kâmil insanlar…” asıl öğretmenlerdir. Öğretmen, fedakârlığın doruğundaki aşk insanıdır/ gönül insanıdır.
Bütün fedakâr öğretmenlerimizin ellerinden öper, bu lütufkâr günlerini tebrik ederim.
DİNLENMEK İSTERİM GÖNÜL GÖZLERİNDE
Muş Alparslan Üniversitesi Konukevi'nde;
Huzuru yudumlamanın nefesinde,
Alimler, ulemalar dolaşır zihninde,
Ancak, ilim ve marifetin izinde
Hak sevgisi taşır daim kalbinde,
Doğanın sükuta varan sesinde,
Derin ufukları süzer gözlerinde,
İlham meşalesi tutan ellerinde
Dinlenmek isterim gönlümün derininde
Gönül ikliminin en dingin deminde,
Bir tefekkür saklıdır her bir köşesinde,
Sultan Alparslan'ın aziz nefesinde,
Tarihin yankısı vurur penceresinde.
Bilginin ışığı parlar gölgesinde,
Hikmetle yoğrulmuş irfan bahçesinde,
Ovanın ufkuna bakan neşesinde,
Sükûnet demlenir çayın buğusunda.
İlim yolcusunun kutlu izlerinde,
Umutlar yeşerir yârin sözlerinde,
Huzur bulur insan kendi özlerinde,
Dinlenmek isterim gönül gözlerinde.