Kırk gözeden çıkar gümrah suların
Göklere uzanır Munzur dağların
Seni görmek ister hastan sağların
Canlara can katar akarsın Munzur
Bir gayeye hızla koşanlar gibi
Kadeh başlarında coşanlar gibi
Kıvrılıp dağları aşanlar gibi
Yol alıp kaybolan katarsın Munzur
Doymazsın ışığa ve karanlığa
Girersin izinsiz nice bağlığa
Sinende yetişen alabalığa
Sanki baba gibi bakarsın Munzur
Yüksekten bakınca sayılır taşları
Kıyında seyrettim keman kaşları
Suyunda oynaşan arkadaşları
İşte şimdi bana arattın Munzur
Göremedim senin aylardır kışın
Şimdi dertli midir acep akışın
Beni böyle hasretine yakışın
Hakka reva mıdır acaba Munzur
Garip Tuncer der ki çağlama hazin
Arkadaşlar şimdi Tunceli sizin
Elbet bir gün gelir dört aylık izin
Sesimiz sesine karışır Munzur
