Sallandı ülkemin dağları düzü
Halı gibi sirkelendi yeryüzü
Vilayet kasaba tüm köyleriyle
Çok acıydı karanlığın gündüzü
Yer kabuğu bir çöp gibi kırıldı
Akıl almaz türlü acıyla doldu
Kalanlar da ölenler de ayrıldı
Ölüler de diriler de kayboldu
Kim ne zaman birbirini görecek
Ya sabır sızlayan yüreğimize
Bu hasretlik yüzyıllarca sürecek
Güzel evlerimiz mezarmış bize
Kahpe felek nedir bize garezin
Yıkıldı resimler astığım duvar
Enkaz altındaki sevdiğimizin
Ana memesinde körpe kuzular
Ne emmisi kaldı ne de dayısı
Üşüyüp dondular yaralılar çok
On bir il kırk bir bin ölü sayısı
Depremin durduğu duracağı yok
Dilerim hiçbir can yürek yanmasın
Ne zaman ne olur nerden bileyim
Acının sızının derdi olmasın
Ölümün de hayırlısı dileğim
Ruhu okşar mevsimlerin kokusu
Yaşayıp yazını güzünü sevem
Yeter heyecanlar ölüm korkusu
Deprem bizi unut gözünü sevem
