Yaptığım okumalar, saha notları ve rakamlara bakınca Nicolás Maduro hakkında net bir tablo çıkıyor: Venezuela bir ülke olarak değil, bir bahane olarak yönetiliyor. Bahane bol; çözüm kıt. Resmî anlatıya göre her şeyin sebebi ambargo. Oysa ambargo anlatısı, kötü yönetimi aklamaya yetmiyor. Çünkü ekonomi çökerken sadece dolar değil, akıl da piyasadan çekilmiş durumda. Market rafları boş, sandıklar dolu; ironinin Latin Amerika şubesi tam olarak bu.
Maduro döneminde seçimler yapılıyor ama rekabet sanki izinle var. Muhalefet sahada ama kulübede. Basın özgür; fazla özgürlükse riskli. Sandık meşru, sonuçlar ise şaşırtıcı derecede istikrarlı. Araştırmalarımın en çarpıcı sonucu şu: Halkın en güçlü muhalefeti artık sokakta değil, pasaportta. Milyonlarca Venezuelalı, Maduro’ya karşı slogan atmıyor; ülkeyi terk ediyor. Bu da iktidarın kaybettiği ama kabul etmediği referandumdur.
Maduro, devrimi koruduğunu söylerken ülkeyi kaybetmiş bir lider portresi çiziyor. Sosyalizm afişlerde diri, hayat pahalılığı sokaklarda canlı; eşitlik söylemde, ayrıcalık pratikte. Sandık var, umut yok; iktidar sağlam, ülke dağınık.
Hülasa, Maduro hâlâ koltukta oturuyor olabilir ama Venezuela çoktan ayağa kalkıp başka ülkelere gitmiş durumda Velhasılıkelam…
