ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE     (Patlıyordu kor gülleler)



İki yüz elli bin şehit,verilmişti bu toprağa,
Çoluk çocuk erkek kadın,hep kalkmışlardı ayağa.

Görülmedi böyle kavga,yoktur bir eşi benzeri,
Orada da destan yazdı,bu toprağın Mehmet'leri.

Patlıyordu kor gülleler,yiğitlerin sinesinde,
Bu yaşama kararıydı,al bayrağın gölgesinde.

İşte bu al bayrak için,düşüverdiler toprağa,
O şehitler sayesinde,zeval gelmedi bayrağa.

Çanakkale geçilmezdi,geçemediler gittiler,
Aziz vatan toprağını,sürünerek terk ettiler.

Sana dua göndersem de ihtiyacın yok duaya,
En güzide makam ile ruhunuz çıktı semâya